Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η ΤΝ θα εισέλθει στα πανεπιστήμια.
Έχει ήδη εισέλθει.
Το ερώτημα είναι ποια ΤΝ θα χρησιμοποιούν τα πανεπιστήμια, με ποιους όρους και για ποιον σκοπό.
Το διακύβευμα είναι διπλό.
Από τη μία πλευρά, χρειάζεται να διασφαλιστεί ότι η ΤΝ ενισχύει τη μάθηση, την επιστημονική κρίση και τη δημιουργικότητα αντί να υποκαθιστά την ανθρώπινη προσπάθεια.
Από την άλλη, τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να εξαρτηθούν από λίγες ακριβές και αδιαφανείς πλατφόρμες, στις οποίες δεν ελέγχουν ούτε τα μοντέλα ούτε τα δεδομένα τους.
Η εκπαιδευτική πολιτική για την ΤΝ είναι πλέον και πολιτική δημόσιων ψηφιακών υποδομών.
Πατήστε εδώ: Η ΤΝ στα πανεπιστήμια: μάθηση με ανοιχτές και δημόσιες υποδομές
